***Don't Forget***

Do you know what it is like to be sleepless

Did you ever tear apart the pillow with your nails

Did you ever direct your eyes to the ceiling and

Think all night

And did you ever wait whole day

With the hope that the one you wait for may come

When nobody came,

Nobody called you

Did you cry to death

Then, drawing back to the darkest of lonelinesses,

Did you remember one by one

Whatever you have left belonging to your love

Do you know how it is to melt day by day

To die with the pride of a giant tree

To look for a consolation?

Heading to the roads, your mind clouded

In the solitary parks, deserted streets

And with the whole city is sleeping in the distants

Did you ever feel thrown away

Like an aged dog,

Like an old shirt?

Did your whole body get tired

From walking day and night,

From love?

Do you know the pain of loneliness?

Was the feeling of being forgotten ever stuck at your back like a sharp knife?

Did the poisonous flowers of jealousy blossom inside you?

Suppressing all your pride,

Did you bend and kiss the earth

On the roads your love walked through?

Do you know what it is like to be desperate?

Did you ever see absence?

Did you feel like

Crushing your burning head by hitting it to the walls?

Did you die a thousand times every day?

Don't condemn me because I am like this.

If I let myself go one day

Into the deepness of eternity

Like a wounded and beaten soldier

Don't reprove me.

Don't forget that

Every lover is a nameless hero

Don't forget that

You are as human as you can love.

Ümit Yaşar Oğuzcan

***Unutma ki***  

Sen uykusuzluk nedir bilir misin

Tırnaklarınla yastığını parçaladın mı

Gözlerini tavana dikip

Düşündüğün oldu mu bütün gece

Ve bütün bir gün

Belki gelir ümidiyle bekledin mi hiç

Gelmeyince

Seni aramayınca

Ölesiye ağladın mı

Sonra çekilip en koyusuna yalnızlıkların

Ona ait ne varsa

Bir bir hatırladın mı

Sen günden güne erimeyi bilir misin

Dev bir ağacın vakarı içinde ölmeyi

Bir teselli aramayı

Issız parklarda, tenha sokaklarda

Ve bütün bir şehir uyurken uzaklarda

Deli divane yollara düşüp

Yaşlanmış bir köpek gibi

Eskimiş bir gömlek gibi

Atılmışlığını hissettiğin oldu mu

Sevmekten

Günler geceler boyunca yürümekten

Elin ayağın yoruldu mu

Sen yalnızlığın acısını bilir misin

Unutulmak bir hançer gibi saplandı mı sırtına

İçinde kıskançlığın zehirli çiçekleri açtı mı

Bütün gururunu çiğneyip

Sevdiğinin geçtiği yollarda

Bastığı toprakları eğilip öptün mü

Sen çaresizlik nedir bilir misin

Sen yokluk nedir gördün mü

Yanan başını

Duvarlara vurup parçalamak geldi mi içinden

Sen her gün bin defa öldün mü

Böyleyim diye ayıplama beni

Bir gün kendimi

Sonsuzluğun koynuna bırakırsam

Yaralı ve yenik bir asker gibi

Darılma

Unutma ki

Her seven isimsiz bir kahramandır

Unutma ki

İnsan; sevebildiği kadar insandır.